Wat doe ik over 10 jaar?

Al een paar jaar heb ik een vastomlijnd plan. In 2002 was ik voor het eerst in Kenia.
Ik heb toen gemerkt dat als er een (internationale) hulporganisatie werkzaam is daar, dat het dan blijkbaar zo moet zijn dat er een blank iemand daar de baas moet zijn. Ik vind dat raar. Als je de mensen met de juiste know-how hebt, waarom zou er dan iemand van Europa, Amerika of de Filipijnen ingevlogen moeten worden om de organisatie te leiden, terwijl je een deskundige bij de hand hebt uit Kenia zelf?

Ik wilde in Kenia zien hoe de mensen daar leefden, en dan bedoel ik niet in die hutjes, niet de Masaii maar gewoon de burgers in Nairobi. Toen trof ik al wandelend een groepje straatkinderen. Ik hoorde dat deze waarschijnlijk lijmsnuivers waren.
Ik besloot om niet de toerist uit te hangen en voor die jongens gewoon wat boodschappen te doen. Wat fruit, cola en etenswaren. Die heb ik hen gegeven. Onnozel als ik was, gaf ik gewoon een tasje boodschappen. De oudste jongen corrigeerde mij en zei dat ik hen op een rijtje moest zetten en iedereen zijn deel moest geven.
Dat ben ik nooit vergeten.

Er zijn al diverse projecten en organisaties, er zijn ook religieuze internaten, of hoe je het ook noemen wilt. Die nemen ook kinderen op, hoewel ze met geldgebrek kampen. Een enkele organisatie ken ik ook, sommige mensen die iets doen daar ken ik ook.
Ik ken bijvoorbeeld ook mensen die jongeren proberen te behoeden voor ongewenste zwangerschappen en voor AIDS.

Nu heb ik me op mijn 40e al voorgenomen om op mijn 55e te stoppen met werken.
Dan zou ik naar Kenia willen gaan waar ik dan inmiddels een internaat of een instelling gebouwd en georganiseerd heb. Dan heb ik inmiddels mijn netwerk daar in orde, ik weet wie ik hebben wil en hoe en wat.
Vervolgens gaan mijn vrouw en ik dan daar een organisatie beginnen waar kansloze, danwel kansarme kinderen opgevangen gaan worden. Deze kinderen krijgen de kans op een volwaardig bestaan.
Kansarme en kansloze kinderen, daar vallen ook kinderen met een beperking onder. Doven, bijvoorbeeld. Maar ook lichamelijk of verstandelijk gehandicapten, doofblinden. Eigenlijk iedereen met een bepaalde potentie die tot nog toe nooit een kans heeft gekregen. In de uitvoering gaan we dan uit van de mogelijkheden en talenten van de kinderen, niet van de ziekte of handicap. We zullen blijven ontwikkelen, vormen en stimuleren.


Foto: In deze tijd was dhr. R. Lubbers nog High commissioner van de UNHCR.
Overigens is Kakuma het grootste vluchtelingenkamp ter wereld.
Het kamp zélf is rechts van deze foto, zie het pijltje.


Ik weet wat het ongeveer kost om te bouwen, ik weet wie ik moet inschakelen daar. Als ik de komende jaren voldoende opdrachten als zzp-er heb, dan betaal ik dit zelf. Zoniet, dan moet ik fondsen zoeken. Liever regel ik alles in eigen beheer.
Als het eenmaal begint, dan is het niet de bedoeling dat ik zichtbaar ben als het blanke "opperhoofd". Ik zie het zelf meer zitten om onzichtbaar grootaandeelhouder te zijn. Ik breng de know-how, de stimulans, de hoop en vooral financiën, mijn netwerk en misschien zelfs materialen mee.
En wie gaat de toko dan runnen? Juist, een directeur uit Kenia!
En van dat alles hoef ik zelf niets te verdienen. Daarvoor heb ik weer andere plannen, ook in Kenia ja.

Dus de komende 9 jaar heb ik nog tijd om alles te leren op gebied van internationale gebarentaal, ook Swahili gebarentaal, het runnen van een organisatie, verwerven van fondsen enzovoorts.
En natuurlijk ook het verzamelen van allerlei nuttige afgeschreven zaken zoals tandems, aangepaste fietsen, prothesen, meubilair etc. uit Nederland. Inmiddels ben ik al weer een stapje verder, zie pagina "Links"; het blijft dus niet bij dromen en verhalen. In december 2013 heb ik locaties bekeken om te kopen en dit idee daadwerkelijk te gaan uitvoeren.