Verschil in visie?

Je ontkomt er niet aan. Als je verschillende jaren ervaring hebt dan wordt soms je ervaring op prijs gesteld. Soms heeft men een eigen manier van werken. En soms komt dit niet overeen....Een van de redenen waarom ik zzp-er geworden ben. Je zult het maar fundamenteel oneens zijn met de manier van werken, maar je zegt niets omdat je óók de huur/hypotheek moet betalen...


Handhaven (huis)regels

Een echte hulpvraag van een cliënt kan zich openbaren na bedtijd. Dan vind ik het belang voor de cliënt belangrijker dan het naleven van de bedtijd-regel. Tenzij er een en ander specifiek omschreven staat in het hv-plan natuurlijk.
Een GGZ-patiënte vertelde dat ze niet kon slapen. Ze wilde niet alleen zijn, en wat licht om zich heen. Reden: haar vader had was begrafenisondernemer. Als klein meisje werd zij wel eens opgesloten in de kelder. Dan kreeg zij van vader te horen: Hier heb je een schep, begin maar vast te graven...
Hier heb ik mevrouw even aangehoord, haar moed laten verzamelen en ze is weer terug naar bed gegaan.


Een jaar heeft 365 dagen. Daarvan is het wellicht 360 dagen goed om de structuur en regelmaat te handhaven. Maar als de omstandigheden daarom vragen, dan vind ik dat je het ook eens mag loslaten. ALS DAT KAN!
Op een warme dag werkte ik op een instelling waar gehandicapte kinderen speelden met een waterpistool. Elke dag krijgen zij "orders" van de leiding. Als je dan een waterpistool hebt en de leiding komt langslopen... wat is er dan leuker dan de leiding natspuiten? Ik heb hierin meegespeeld, me nat laten spuiten, elkaar achterna gerend enzovoort. De kinderen hadden een geweldige middag. Leuk toch?
Als er dan overwogen wordt dat dit onrust brengt, dat het lastig of moeilijk is dan vind IK dat moeilijk. Het is natuurlijk mogelijk, maar als je dingen goed afrondt...
Dat die kinderen een handicap hebben, wil toch niet zeggen dat ze zoiets niet leuk zouden vinden? Tuurlijk wel, ze zijn net zoveel kind als een ander. En als wij het zelf warm of benauwd hebben, dan zetten we toch ook een raampje open?
Zou dat anders zijn als je een handicap hebt? Doen we dus ook een raampje open op hun kamer?
Inmiddels heb ik gemerkt dat als ik daar weer rondloop, en als die kinderen mij zien, dan komen ze naar me toe gerend en dan willen ze stoeien. Ook kinderen die ik nog niet eerder gezien heb...Dan klimmen ze op mijn rug, schouders, ze doen van alles. Dus ik ben blijkbaar een stereotiep hiervoor geworden? Want ik heb het nagevraagd, het was niet bekend dat ze dit bij vaste groepsleiding óók probeerden.

En soms, soms zijn er gewoon kleine dingetjes.
In een groep met ongeveer 10 jong volwassenen vroeg ik eens aan een vaste medewerker of het hier toegestaan was om met je broek half onder aan de kont aan tafel te zitten(hip-hop/gangsta-style). Ik vind het niet passen, zowiezo niet aan tafel.(buiten de poort is een ander verhaal)
Het antwoord dat ik kreeg van haar verbaasde me nogal.
"Ik heb er niet zo'n last van"
Ik heb nooit geleerd op de HBO (of zelfs MBO) of het belangrijk, dan wel doorslaggevend is in de opvoeding of je ergens LAST VAN hebt. U wel?
Het gaat er hier niet om of je last hebt, het gaat er om dat er van je verwacht wordt je pedagogisch aangeleerde kwaliteiten toe te passen!
Immers, die jongen moet later ergens gaan solliciteren, toch? Of zien we onze koning ook zo gekleed gaan?

Wie beïnvloedt wie

Ik heb het idee dat als je cliënten een bepaalde vrijheid geeft om te ontdekken en ervaren, dat je dan hun ontplooiing (indien gewenst) het meest bevordert. Tegelijkertijd ontplooi je jezelf als pedagogisch medewerker ook. Want: ik vind dat cliënten je positief kunnen verrassen en verbazen. Dat is toch het mooiste wat er is?
Een cliënt, semi-zelfstandig wonend en men eet gezamenlijk, leeft in een fantasiewereld. Elke zaterdag wil hij exact 400 gram frites. Dit moet door begeleiding afgewogen worden en hij controleert het afwegen. Daar begin ik niet aan!
Cliënt is op dieet. Niettemin snoept hij volop. Vier of zeven bakjes pudding? Geen probleem. Koek, snoep, speculaas? Idem. De andere bewoners willen wel eens iets anders als friet. Dit gebeurt niet, anders wordt bewuste cliënt boos. Gevolg: Het hele jaar ieder weekend friet voor iedereen.


Dan denk ik: Ja, hij wordt boos. En dan? Is dat niet het moment dat je werk daadwerkelijk begint? Wordt er dan geen aanspraak gedaan op je pedagogische talenten? Deze cliënt had ik in een weekend weer in het gareel. Zo moeilijk was het dus niet...

Probleemgedrag tijdens je dienst

Cliënten met gedragsproblemen kunnen zeer vervelend, vermoeiend of zelfs ronduit agressief zijn. Voor de medewerker is dit niet altijd even prettig.
Vaak denkt men misschien toch: “als het maar niet in mijn dienst gebeurt, laat mij maar een rustige dienst hebben”.

Wat mij betreft is dit nu juist waarom je pedagogisch medewerker bent.

Lieve brave kinderen op tijd naar bed sturen, ja dat kan mijn oma óók wel voor elkaar krijgen! Je pleegt juist een interventie als het niet goed gaat. Daar ben je toch voor? Dat is toch waar je voor gestudeerd hebt? Dat is toch waar jouw hulp voor ingeroepen is?

En wat als ik het ergens eigenlijk niet mee eens ben?

U kunt gerust zijn, ik bezit een voldoende mate van professionaliteit om mij te schikken naar iets wat anders gaat dan ik gewend ben. Natuurlijk kun je er voor- of achteraf over praten. Een simpele opmerking als "Laten we maar eens kijken hoe het uitpakt" kan al voldoende zijn om een soepele samenwerking te verkrijgen.
Want ik ben nog steeds leergierig. Een andere manier kan voor mij ook leerzaam zijn.

En als er een groot verschil in visie is en/of blijft?

Helaas, dat heb ik ook drie maal meegemaakt.

Het eerste onderwerp van een discussie was dat ik nogal sterk in mijn normen kan zijn. Klopt, in dit geval was er een meisje (13) in een groep dat om 22.30 uur nog naar buiten wilde. Ik vond dat niet goed. Telefonisch overlegd met een vaste medewerker en ook met de moeder gebeld. Beiden vonden het óók niet goed, natuurlijk. Moeder was ongenuanceerd duidelijk zelfs.
Dit is zowiezo een grens die ik echt niet over ga en hier sta ik nog steeds achter. Er zal maar iets gebeuren...ik moet er niet aan denken. 
Dit werd door mijn teamleider enerzijds begrepen en gewaardeerd. Anderzijds vond men dit haar eigen verantwoordelijkheid (...) en normatief van mij. Prima hoor, maar ik wilde hierin ook niet leren of veranderen.

We hebben dus in onderling overleg met wederzijds goedvinden afscheid van elkaar genomen.

Een gelijksoortig voorbeeld:

Drie jeugdigen rond 13 jaar willen niet naar binnen. Hun bedtijd is 21.30 uur. Om 21.30 uur wordt verzocht om naar binnen te komen, de kinderen weigeren. Ze zijn er op uit om keet te schoppen en dat wist men eigenlijk al van tevoren. Ik ook.
Het protocol stelt dat de kinderen niet beet mogen worden gepakt. Ik begrijp het dilemma van de collega's, juridisch inkaderen enzovoorts. Maar voor mij is er nog iets overstijgends. Want hoe kun je verkopen aan ouders dat je toestaat dat kinderen van 13 in de bossen of over straat mogen rondlopen als het donker is? Uiteindelijk waren er zeker 12 volwassenen aan het overwerken om te kinderen te smeken om naar binnen te komen. Zeker, uiteindelijk is het groene licht gegeven om de jeugdigen te grijpen, maar toen waren ze reeds onvindbaar. Deze dienst heb ik ook een uur overgewerkt.

Mijn opvatting is in deze dat ik mij niet laat uitlachen door kinderen van 13 (Je mag me toch niet pakken, lekker puh!). Ik heb - na overleg en bespreken van de gekozen handelwijze - aangegeven dat ze mij onder deze voorwaarden niet hoeven te vragen. Nachtdienst is prima, dan ben ik verantwoordelijk voor de veiligheid en dat is duidelijk. Dan heb ik handvatten om mee te werken. Dit is als zodanig ook geaccepteerd, de collega's waren het eigenlijk ook met me eens. Er wordt nu gewerkt aan een nieuwe aanpak. En ik heb daar nog verschillende nachtdiensten gewerkt.

De derde situatie was er een waarvan ik vond dat de cliënten niet kregen waar die locatie voor bedoeld was.

Ik bedoel: er hangt een bordje aan de deur met de melding wat men daar doet.U merkt: ik noem het niet specifiek. Vergelijkt u bijvoorbeeld maar met de entree bij de tandarts. Daar hangt ook een bordje aan/naast de deur.
En wat dat bordje vermeldde, dat gebeurde nu niet bepaald. Ik ga voor kwaliteit in mijn werk. 
Van een tandarts verwacht men dat er iets met het gebit gedaan wordt. Als daar dan wat posters hangen over een gezond gebit en er is of er gebeurt verder niets.... Zoiets dus. Misschien als het regent, fijn dat je ergens droog kunt zitten....
Zo ook op deze werkplek.  En ik kan het weten omdat ik ook op andere plekken van een dergelijke strekking heb gewerkt.
Na een tijdje proberen, overleggen (en opnieuw constateren van) gingen inderdaad mijn normen overheersen. Toen is de samenwerking zonder enige ruzie of iets dergelijks opgezegd. Want ik had er ook de grootste vrede mee. Ik wilde niet gefrustreerd raken, namelijk. Het bleek gewoon geen goede match.

(Overigens werd ik later wéér gebeld door die locatie met de vraag of ik beschikbaar was. Mijn antwoord: Ja, indien we duidelijk afspreken wat u van mij verwacht. Ben ik butler annex sleuteldienst of pedagogisch medewerker? Want ik vind het ook wel prima hoor als jullie mij willen betalen om een boek te lezen....)
Zelfde organisatie, andere locatie. Mijn tweede dienst. Begin dienst, wacht op overdracht. Een meisje van 17 komt op kantoor en "moet" bellen. Blijkt vriendje/vriendin geen voogd of zo. Het is 15.30uur. Aanwezig: Collega ochtenddienst, teamleider en observator. En ik natuurlijk. Als nieuwste medewerker zwijg ik als het meisje de vaste telefoon gebruikt. Het gesprek gaat over koetjes en kalfjes. Hoe laat dacht u dat ze klaar was? 17.10 uur. Al die tijd heb ik de een na de ander aangekeken, het kon zo maar....
Toen vroeg het meisje wat we gingen eten. Ik bleek degene te zijn die moest koken
. Ze keek mij aan, ik antwoordde dat ik haar maar een zak aardappelen zou geven. Want ze was zo lang op kantoor aan het bellen geweest dat ik niet weet of ik moet koken, bakken of frituren...

Onlangs hoorde ik overigens dat die organisatie een paar jaar geleden of zo op het journaal was, er was een klokkeluider naar buiten getreden.