Mentaliteit

 

Ik ben dus een voorstander van duidelijkheid.
Op deze site en met name deze en volgende pagina's kunt u precies lezen wat u van mij kunt verwachten. Eigenlijk net als wanneer u een computer of een auto koopt. Specificaties en eigenschappen. Ik doe niet aan achterwege laten van informatie omdat dit misschien afschrikt. Nee, ik zie dit juist als een bevestiging van zelfvertrouwen.
Zo weet u precies waar u met mij aan toe bent en dat is helder.

Hulpverlenen aan u, hulpvrager

Ik ga er voor het gemak even van uit dat u zelf om hulp heeft gevraagd.
Dan is het voor mij eenvoudig:
U weet ongeveer wat u wilt, wat u nodig heeft of hoe u het wilt hebben.
Het is dan aan mij om een en ander zo goed mogelijk naar uw wensen uit te voeren.
Tenzij dit natuurlijk strijdig is met andere (wettelijke) regels. Ik ben er voor u en niet andersom!

Nine-to-five?

Ik heb niet bepaald een 9-5 mentaliteit, integendeel ik zie het werk of de dienst als een project, taak of opdracht die gedaan moet worden. Als een collega ineens ziek afhaakt, dan zal ik in de regel aanbieden om de dienst er aan vast te plakken. Uiteraard mits mijn agenda dit toelaat.

Ik word wel eens gebeld (gsm) voor een spoedhulp-vraag. Bijvoorbeeld of ik om 21.30 uur ergens een dienst wil beginnen, 160 km van huis. Dat telefoontje ontvang ik om 20.10 uur...Geen probleem, als mijn agenda dit toelaat ga ik er naar toe.

Een collega wordt ziek tijdens een nachtdienst. Hij/zij kan bellen, ik kom er aan, indien mijn agenda dit toelaat. ook gebeurd: een collega ziet na een heftige dienst wat wit om haar neus. Dan bied ik aan om ter ondersteuning langer te blijven tot hij/zij zich veilig/sterk voelt. Gratis desnoods.



Foto: Op de landing-strip in Kakuma,Noord-Kenia. Vlakbij de grens met Sudan.
Hier kom je dus met een piepklein vliegtuigje aan.


Ik houd van eenvoudig en van openheid. Ik ben een voorstander van het (liefst mondeling) dingen aangeven.

Als u iemand zoekt met doorzettingsvermogen, doortastendheid en de mogelijkheid om creatief te denken; ik ben uw man.


Dan heb ik het natuurlijk niet over origami of plak- en knutselwerk...

V.O.G.? Zeker!

Zo sta ik geheel achter het overleggen van een Verklaring Omtrent Gedrag.
(Hoewel, het formulier wat je meekrijgt om af te geven aan de gemeente....het lijkt mij logisch dat dan moet aankruist worden waar men op dient te controleren !! En dat gebeurt nu juist niet.)

Voor ons werkveld is dat goed, want vaak werken wij vanuit een machtspositie. Wij beslissen of iemand vrijheid geniet of juist beperkingen krijgt opgelegd. En dat varieert van vroeg naar bed tot aan fixatie dan wel gedwongen opname. Bij alles wat ik in het werk doe speelt het besef van deze machtsfactor in mijn achterhoofd mee. Dit lijkt mij juist gezond en wenselijk.
Bovendien: Advocaten, rechters, dokters en accountants leggen óók een eed af. Waarom wij dan niet? Als zelfs bankiers het gaan doen (nieuws 24 juni 2013)....

Grenzen, veiligheid, normen en waarden

Tenslotte nog iets wat ik ook regelmatig constateer:
Cliënten weten vaak precies wat ze kunnen 'uitvreten', de begelediing wordt gehinderd door gedragscodes en regels. Maar al te vaak leidt dit tot groot ziekteverzuim, vaak ook door persoonlijk letsel veroorzaakt door cliënten. Dit kun je eigenlijk al direct ondervangen door bepaalde handelwijzen.
Maar al te vaak kom ik op plekken waar de helft van het team ziek thuis zit wegens burn-out of letsel...

Knuffelen van iemand die zogenaamd verstandelijk beperkt is maar wel met een tent in zijn broek rondloopt als hij wil 'knuffelen'....hier moet je grenzen afbakenen. Aanraken is NIET aan de orde. (Tenzij dit een weloverwogen functie heeft, troosten bijvoorbeeld). Ik ben hier resoluut in. We raken elkaar niet ongewenst aan. Elkaar ja, dat betekent twee-richtings-verkeer.
Ook mondelinge communicatie is aan bepaalde regels gebonden, vind ik.
Als ik een cliënt "strontkop" hoor zeggen tegen een collega, dan reageer ik ook resoluut. Weliswaar binnen de regels van de instelling, maar ik laat het zeker niet passeren. Behalve misschien als ik ergens net voor het eerst binnen ben.


Ook kom ik vaak op plekken waar fysiek ingegrepen moet worden.
U kunt er van uit gaan dat als u iemand vermanend moet toespreken, dat ik dan in uw nabijheid ben. Fysiek ingrijpen wordt bepaald door de afspraken binnen de organisatie. Ik heb wel eens gehoord van een toenmalige collega dat zij helemaal de vernieling in werd geslagen, gewurgd ook en dat haar collega niets deed want die had geen DDG gevolgd. Tja....
Er zijn natuurlijk overstijgende argumenten, toch?

Zoals de Engelsen zeggen: Better safe than sorry!

Het is fijn dat er mensen zijn die anderen willen helpen en dit als hun werk doen. Maar het is wel WERK! En iedereen wil toch na zijn/haar dienst weer gezond en wel naar huis?