Hoe sta ik in het werk?

Over het algemeen vind ik dat je een bepaalde interesse, bevlogenheid moet hebben betreffende je werk. 
Dit gaat niet altijd op en het is makkelijk gezegd. Maar dat maakt het niet minder waar. Je moet dus ZIN hebben om te werken.

Werken bij een cliënt thuis (PGB bijvoorbeeld)

Ik hanteer de opvatting dat de cliënt bepaalt. Hij of zij moet zich veilig en prettig voelen bij de begeleiding. Dus huisregels als "schoenen uit" of "niet roken in huis" en dat soort dingen moeten strikt opgevolgd worden door de hulpverlener. Je bent TE GAST in woning of appartement van de cliënt.
Maar: de cliënt moet óók het gevoel hebben dat hij wat opschiet met de hulp die hij krijgt! Het is dus niet voldoende als het leuk en gezellig is, er moet ook wat gebeuren. Ook als de cliënt het in eerste instantie niet leuk vindt, maar het wél nodig is. Een tandartsbehandeling is óók niet leuk....maar soms wel nodig! Het is dan aan de hulpverlener om duidelijk te maken waarom iets nodig is. Kom je er samen dan niet uit? Dan geef je volgens mij als hulpverlener uiteindelijk de opdracht terug of de cliënt ontslaat de hulpverlener.
 



Foto: Poppenhuisje bouwen voor mijn dochter fase 1
        (meteen alles vastlijmen, anders kan ik volgende week alles opnieuw in elkaar zetten)

In/voor organisaties

Iemand ziek? Calamiteit? Roosterprobleem? 

Al eerder gememoreerd, maar vooruit.
Indien mogelijk en gewenst zal ik zonder problemen een dubbele dienst draaien, langer blijven of wat ook nodig is.



Bouwen poppenhuis fase 2, de bovenetage

Structuur of avontuur?

Er zijn mensen die zich op hun gemak voelen bij standaard werkzaamheden.
Vaste aktiviteiten op vaste tijdstippen, rapportages schrijven, vergaderen.
Met lieve kindertjes c.q. cliënten willen werken.
Ze willen een veilige, leuke sfeer op hun werk, gezellig kletsen met collega's, kortom een onbekommerde werkplek. Structuur is heilig, want duidelijk en overzichtelijk. Het kan het beste zijn voor de cliënt, maar dat hoeft niet altijd zo te zijn!
Of is het misschien wel makkelijk voor.....?

Anderen zoeken wat avontuur in hun werkzaamheden.
Mensen die opleven bij spanning of uitdagingen aangaan in moeilijke, onverwachte situaties.
Mensen die niet weglopen als cliënten agressie vertonen, want dan kunnen ze er mee aan de slag.
Mensen die niet in paniek raken bij agressie, schelden, bedreigingen, bijten enzovoorts.  

Ik denk dat ik qua persoonlijkheid tot de laatste groep behoor. (zie succes verhalen - vrijwiliger vakantiekamp).

Zo was in 1984 mijn allereerste stageplek als 2e jaars MBO-er een randgroep jongerencentrum. Het tweede halfjaar liep ik stage in een buurthuis, gelegen in een wijk waar gif in de grond gevonden was. Opmerkelijk en niet de voor-de-hand-liggende weg om je diploma te halen. Dat past bij mij. Maar wél een goede stagebeoordeling!

Specialisme?

Ik probeer vaak me te verplaatsen in de ouder van een cliënt(e). Daar bedoel ik mee dat als ouders een autistisch kind hebben dat al of niet via Jeugdzorg in een instelling geplaatst wordt. Die ouders zijn opgelucht, denkend dat hun kind nu de hulp krijgt van mensen die hier verstand van hebben. Zij denken dat nu het beste gedaan is voor hun kind. Zij hebben vertrouwen in de geschoolde medewerkers en instelling.
Als ik dan zie dat een heel team een cursus omgaan met autisme moet volgen omdat ze niet genoeg weten van autisme....dan bekruipt mij een plaatsvervangend schaamtegevoel naar die ouders. (Ja, ik weet het, autisme is een groot begrip, bijscholing is prima natuurlijk.)

Reflectie: waar ben je mee bezig? En hoe?

Over het algemeen moet je weten waar je mee bezig bent. Als je dat niet weet en ook in de toekomst dit niet verwacht te leren, dan moet je er niet aan beginnen. Ik doe dus geen dingen waar ik zeker geen verstand van heb of zal krijgen. 
Medicijnen bijvoorbeeld. Ik geef een zakje met een juiste naam en een juiste datum + tijdstip. En that's it! Vraag mij niet om medicatie uit te zetten. Dat mag ik niet en dat kan ik niet.
Uiteraard doe ik wel de dingen in het werk die ik thuis ook zou doen. Aspirine, vaseline, sinaspril, oog/oordruppels en dat soort dingen.
Eens een cursus t.b.v. een diabete gevolgd. Zij was doof en verstandelijk beperkt. En ik zou een 24-uurs dienst met haar hebben. Dan vind ik het wel relevant.


Ik denk dus dat ik weet waar ik mee bezig ben. Een mooi bijkomend voordeel is iets wat ik vaak terug hoor na een dienst: Ik schijn rustig te werken, een rustige uitstraling te hebben.
Fijn natuurlijk, maar eerlijkheidshalve moet ik hier dan wel bij vermelden dat dit slechts op gaat als ik weet wat mijn rol op die plek is. Loopt iets niet, dan zal ik natuurlijk óók onrustiger of gefrustreerd zijn. De kunst is echter om dit tijdig te onderkennen en de juiste stappen te ondernemen.

Teamplayer?

Zeker, ik ben iemand die liefst in een team werkt. Goede sfeer, leren van elkaar, feedback ontvangen en geven. En ik breng wel wat ervaring mee. Ik vind het prettig om startende collega's zelfvertrouwen te geven, coachen indien nodig, bevragen, complimenteren enzovoorts.
Omgekeerd kan ik ook weer van nieuwe zienswijzen leren, dan maakt het niet uit of je veel of weinig ervaring hebt, man of vrouw bent. Maar al te vaak heb ik hiervoor bedankjes gehad van stagiaires bijvoorbeeld.



En dit is 'm dan. Mooi he?

Discipline in en op je werk

Als pedagogisch medewerker bekleed je een voorbeeldfunctie.
Ik vind daarom dat men van pedagogisch werkers een professionele houding mag verwachten. Bijvoorbeeld de vaardigheid om weerstand kunnen bieden aan verleidingen zoals Hyves, Facebook, Whatsapp etc. onder werktijd. 
Dan heb ik het - voor alle duidelijkheid - over afleidingen tijdens interactie met cliënten, niet over rustig-op-kantoor-momenten.
Want je collega's willen graag wél de dienst goed geïnformeerd beginnen en stellen het op prijs als alle taken van jouw dienst vervuld zijn...
Onlangs hoorde ik ook weer zoiets:
Een cliënte worstelt met het voor zichzelf opkomen. Ze doet wel stoer, maar dat is camouflage. Ze kijkt alleen journaal, verder niets op tv. Op een dag ziet ze toevallig in de gids dat er iets op de buis komt dat ze graag zou willen zien. Terwijl ze in afwachting van dat programma tv kijkt, komt de professional de huiskamer in met de melding dat "we gezellig the voice of Holland gaan kijken." En de tv werd op een andere zender gezet. En weet u wie dit programma allemaal wilden zien? Juist, één persoon...
O ja, de cliënte durfde uiteraard niets te zeggen.

De waan van de dag

Ik maak vaak een vergelijking zoals hieronder, dat helpt mij om mijn eigen functioneren te reflecteren. Ook helpt het om te beoordelen of iets inderdaad wel juist is of niet. Oordeelt u zelf.

Ik heb geen verstand van hartchirurgie. Maar ik ga er van uit gaat dat een hartpatiënt van de chirurg verwacht dat deze weet wat hij/zij gaat doen.
De patiënt rekent er niet op dat de chirurg:
- nog even snel een on-line cursus gaat volgen. 
- tijdens de operatie even op zijn Facebook-pagina gaat zitten kijken op GSM of Tablet.
  Hoewel, met Google Glass kun je straks alles verwachten...

Voor de lezer die daarnet boos is geworden - U denkt bijvoorbeeld: Waar maak je je druk om? Wat is het probleem? Wie denkt hij wel dat hij is? Het is toch MIJN gsm, MIJN leven? etc. -
Jazeker!
Maar wat denkt u dat een cliënt denkt?....
En zeg nu eens eerlijk: kunt u het afpakken van een gsm bijvoorbeeld echt altijd voldoende pedagogisch verantwoorden?
O, het zijn de regels. Juist, ja.
Er zijn ook verkeersregels. Kijkt u tijdens het autorijden ook in uw telefoon? Ik bedoel maar...

Als u nu denkt dat ik overdrijf, ouderwets ben of dat ik op elke slak zout leg....
Zes vrijwilligsters tussen ongeveer 16 en 28 jaar hadden allen gsm in gebruik. We zouden juist zoveel mogelijk GSM's uit het zicht houden omdat onze doelgroep, kinderen,  zich geen GSM konden veroorloven.
Wilt u geloven dat de dames op een rijtje op de eerste dag langs het zwembad ALLEMAAL met hun blackberry lagen te prutsen? En al die kinderen maar verlekkerd kijken...

Het werd nog gekker. Wat dacht u van allen op en in (!) bed met jongens van rond de 12?? Onder de dekens naar GSM kijken? En dan beledigd  zijn als ik hier iets van zeg....


Mei 2012. Ierland (dacht ik)

Iemand op de tribune in een rechtzaal ontvangt een SMS. De rechter vindt dit storend en verzoekt de man zijn gsm uit te zetten. (Ik zou dat zowiezo al gedaan hebben)
Even later ging de man op de tribune een telefoongesprek voeren. De rechter kon hier niet om lachen en liet de man voor twee dagen opsluiten.
"Minachting van het hof" heet dat.


En hiermee beëindig ik mijn 'preek'.