LVG+

Agressie bij semi - zelfstandig wonen

Er bleken reeds twee jaar problemen in deze woning. Hier woonden 4 volwassen mannen. Groepsleiding wilde liever hier niet werken, men zocht manieren om elders aan de slag te gaan. Invalkrachten wilden hier niet komen werken.
Ik heb zelf nooit problemen ervaren met deze heren en was daarom zeer verbaasd om dit allemaal te horen.
Bovendien werkte ik ook regelmatig in de gekoppelde buurwoning. Als er iets was hoefde ik alleen maar via een tussendeur te gaan assisteren. Ik heb echter nooit iets gemerkt...
 

 

Ik vervulde dus een aantal diensten. Op een avond zaten de heren met mij in de huiskamer koffie te drinken toen een coördinator binnenkwam.

 

Deze was geschokt om te zien dat de heren samen koffie dronken in de huiskamer, en met groepsleiding! (Met mij dus) Dat zag ze nooit!! Waarop de vraag volgde hoe ik dit voor elkaar kreeg.
(Ja, dat is het geheim van de smid natuurlijk, ga ik hier niet verklappen...)

Later werd mij gevraagd om als “buitenstaander” de manier van werken en de invulling hiervan eens kritisch te bekijken. En met de bevindingen zouden coördinator en ik samen het team weer op de rails zetten. De cliënten waren erg enthousiast over mij, een enkeling wilde mij als mentor, of op zijn minst dat ik in vaste dienst zou komen.
Uiteindelijk is dit niet gebeurd, de manager vond mij niet professioneel toen hij mij frauduleuze voorstellen deed...

Ook in deze woning:

 

Een cliënt krijgt al 4 jaar bezoek van een vrijwilliger. Als deze komt, dan zitten ze in een stoel koffie te drinken. Af en toe spelen ze een potje kaart (pesten).

 

 

Ik krijg de indruk dat het eigenlijk saai voor hen beiden is. Ik stimuleer beiden om eens te bedenken wat leuk zou zijn. Na een half uurtje blijkt dat cliënt graag eens op bezoek bij vrijwilliger thuis zou willen komen. Overlegd met de vrijwilliger, deze vond het ook een leuk idee. Dit is toen ook gebeurd. Het vervolg was dat er vervolgens ook uitstapjes georganiseerd werden. Naar een treinmuseum bijvoorbeeld.

Als er budget is, en dat was er, dan moet er ook gebruik van gemaakt worden, toch?

Nogmaals deze woning:

 

De cliënten hadden de gewoonte om ’s avonds (maar regelmatig óók ’s middags!) in ochtendjas en ondergoed rond te lopen. Toen ik eenmaal het idee had dat ik lang genoeg daar werkte om daar iets van te zeggen (draagvlak), heb ik dat gedaan.

 

Aanleiding was het bezoek van een voogd van één van hen. Dit bleek een bejaarde heer, welke gekleed ging in colbert, stropdas en pantalon. Ik was even het dorp in geweest, inmiddels was de voogd aangekomen. Daar trof ik drie clienten aan, allen in ochtendjas.

Toen heb ik ze allemaal naar boven gestuurd om zich om te kleden. Ik vond het niet getuigen van fatsoen tegenover visite. En de heren gehoorzaamden.

Nogmaals deze woning:

 

Een cliënt leeft zo nu en dan in een fantasiewereld. Hij denkt bijvoorbeeld dat als hij snel zes toetjes opeet, dat hij ze met toverkracht weer terug kan toveren naar zijn kamer. Hij schrijft ook geheimschrift en doet dit nauwkeurig en consequent.
(Overigens heeft zijn bejaarde moeder deze 'taal' ook geleerd en zo schrijven ze brieven naar elkaar. Knap hoor!)

 


Hij wordt nogal eens boos als alles niet volgens zijn wens verloopt. Dit heeft er toe geleid dat hij eigenlijk elke dag de gehele dag op zijn kamer verblijft.

 

Ik heb hem eens gevraagd naar wat hij graag zou willen hebben. Bleek zo’n speciale ontwaaklamp van Philips en een Senseo apparaat. (Motivatie: hij dronk altijd oploskoffie en dat is ongezond).

Deze wens doorgegeven en een week later stonden beide apparaten op zijn kamer. Hij was heel erg gelukkig hiermee.
Bovendien ervoer hij dat er ook echt naar hem geluisterd werd. In een ver verleden had hij hier juist traumatische ervaringen mee.

Unit voor doven en slechthorenden met LVG+

 

Een speciaal geformeerd team van uitzendkrachten en enkele vaste medewerkers voor één jongere van 14. Men wist niet wat men met hem moest, zo werd mij verteld. De jongen vertoonde standbeeldgedrag. Hij was ook autistisch en verder plaste hij in bed en in zijn broek. Deze jongen was bovendien agressief.

 

Met een – toch wel stevige - aanpak heb ik deze jongen in twee dagen zindelijk gekregen.

 

Dit betekende hem telkens naar de wc sturen, of hij wilde of niet. Verder ook ’s avonds om de twee uur naar de wc sturen. Wekken om 22.30 uur en om 00.30 uur.

 

Door deze interventies kon hij na 3 dagen zelf wc-papier gebruiken, handen wassen, kraan dicht draaien, licht uit en deur dicht doen. En hij plaste niet meer in bed.

 

Ook is het mij gelukt om deze jongen in beweging te krijgen. Hij bleek heel erg goed te kunnen voetballen, tweebenig zelfs. En dat terwijl hij onder invloed van zware medicatie was!

Na een week werd duidelijk dat men deze jongen wel degelijk kende. Hij had 6 maanden geleden nog geschaatst en enkele woordjes gesproken. Bleek dat het team, de een na de ander was vertrokken. Toen snapte ik die jongen ook beter. Vervolgens ingezet dat telkens de zelfde hem in bed stopte en telkens een ander (dezelfde steeds dus) hem uit bed haalde. Zo hebben we die jongen weer aan het functioneren gekregen.
Volgens gedragswetenschapper, teamleider en ouders was ik de enige die enig resultaat bij die jongen boekte.
Maar ja, als de rest van het  team dan niet meedoet...Ik heb hier dus ontslag genomen. Drie keer zelfs, de laatste keer definitief en meteen op het vliegtuig gestapt.

Deze jongen verbleef trouwens in een speciaal voor hem gemaakt hok. Hierin twee tafels. Een om te eten, een om te spelen. Hij speelde altijd met Nintendo DS. En verder eigenlijk niets. Als hij eens geïrriteerd of boos was, werd zijn medicatie verhoogd. Ik bedacht me dat hij in de pubertijd zat en geen mogelijkheid had om stoom af te blazen.

 

Toen heb ik dit opgenomen met de gedragswetenschapper en voorgesteld om wat speelgoed te kopen om zijn zintuigen te prikkelen. Waarop wij hem dan weer konden observeren.

Zo gezegd zo gedaan. Ik kocht twee dinosaurussen, een bal met speentjes, iets met knipperlichten, iets om in te knijpen enzovoorts. Totale kosten waren nog geen 15 euro.